Para a defensa da iniciativa do Grupo Parlamentário Mixto, ten a palabra o señor Rodríguez.

O señor RODRÍGUEZ SÁNCHEZ: Gracias, señora presidenta.

Señoras e señores deputados, o Bloque Nacionalista Galego quere comezar dicendo que actuou con dilixéncia á hora de enfrentar esta catástrofe. Rexistramos a interpelación que vai ser sustanciada mañá, o dia 14 xoves da semana pasada e tamén a proposición non de lei que é obxecto agora de debate. E o fixemos porque sabíamos que ia haber consecuéncias prexudiciais para o noso país, e agora podemos mesmo valorá-las en toda a sua dimensión. Non nos lembramos, portanto , señorías, de Santa Bárbara cando trevoa. É mais, as señoras e señores deputados deste Parlamento saben con que insisténcia, e a partir dun Grupo moi reducido, o Bloque Nacionalista Galego preocupou-se contínuamente desde o ano 1996, pero espécialmente durante todo o ano 2001, para que se puxese solución aos problemas derivados da seguranza, o control, a prevención e a loita contra a contaminación nas nosas costas, espécialmente nas costas do noso país. Grande parte do que nós pedimos naquel momento foi rexeitado polo partido que apoia ao Governo e outras veces tampouco non contou co apoio do maior partido da oposición. Realmente foi triste comprobar como as nosas demandas e os nosas iniciativas de control eran respondidas con actitudes autocomplacientes dicendo que todo estaba moi ben, pero nós sabíamos que non estaba ben por unha experiencia histórica da que despois lles falarei.

Non estamos, polo tanto, agora ante un acto casual, non estamos ante o producto dunha fatalidade, do azar, dos designios divinos ou de fenómenos da natureza que non son controlabeis ou reducibeis. Estamos, señorías, ante un fenómeno estructural, regulado, derivado da falta de meios, de desinterés e de irresponsabilidade con Galiza. Queren que lles lembre alguns feitos desastrosos e catastróficos desde 1969, desde que eu comecei precisamente o traballo laboral? Erkowit, envenenamento da ria de Ares. Policomander, choveu petróleo en todo o Morrazo e en grande parte de Galiza e as vacas se negaban a comer a herva. Urquiola, unha marea negra horrorosa en A Coruña. Casón, todo o país en vilo temendo mesmo que levase mercancias de carácter radiactivo e un aquelarre por toda Galiza de transporte da mercancía perigosa duns lugares a outros. Mar Egeo, ainda poden sembrar como chegaron os ecos aqui cando se ian pagar as últimas esmolas aos afectados, e agora, no ano 2002, o Prestige. Fagan a conta e verán como sai unha catástrofe ecolóxica de magnitudes impresionantes cada sete ou oito anos desde o ano 1969. Enfin, unha catástrofe tras outra. O Governo recoñeceu-nos xa no ano 2000 que o maior número de emerxéncias se daban no corredor de Fisterra, 733 por ano, o maior número de todo o Estado español. Naufráxios, accidentes, mortes, lavado de tanques e de sentinas contínuamente. Non lles vou dicer o sinnúmero de iniciativas polas manchas de petróleo nos portos de Ribeira, Ferrol, A Coruña ou Vigo, pero vostedes as poden coñecer lendo o «Diario de Sesiones».

Señorías, trata-se neste momento -despois falaremos do resto- de buscar un sentido ao que imos facer e buscar solucións rápidas e urxentes. É certo que o Governo demostrou insensibilidade e irresponsabilidade ante unha actuación que haberia de ser máis dilixente e máis preocupada. Foi lamentable e patético ver ao Delegado do Governo tentando controlar a información, mesmo dirixir unha equipa que por moi esforzado que fose estaba condenado ao fracaso e tentando dicer o que non era certo. Os viciños de toda a costa comprobaban como a marea negra estaba nas suas portas mentres que ofícialmente se dicia que non habia perigo. Onde estaba o ministro de Fomento?, ¿Onde estaba o ministro de Pesca? Onde estaba o ministro de Meio Ambiente? Comentaremos mañá a estratéxia do Governo en relación co caso e o que significa . Resulta patético e esperpéntico, polo demáis, ver que unha traxédia como ésta, ademais da irresponsabilidade do Governo, foi contemplada con pasividade por todos os governos da Unión Europea. Foi patético ver como se lles quixo lanzar a bomba aos portugueses nesta xerarquia de impérios cada vez mais caducos onde todos son irresponsábeis respecto da sua casa, pero queren responsabilizar aos demáis das cousas que cada un fai mal. Nunca se pudo comprobar canta distáncia hai entre a retórica medioambiental e os feitos e, desde entón, non podemos exonerar ao Goberno español.

Falamos, señorías, de solucións a corto prazo e imediato e de isto me vou preocupar como representante do Bloque Nacionalista Galego. É unha auténtica catástrofe porque non hai un caso mais exemplar de afectación do ecosistema, pero dun ecosistema no que está incardinado o home á terra e ao mar como meio de producción, como fonte de riqueza. Se sempre é terríbel un desastre ecolóxico, o é moito máis cando pon en dúvida ou pon travas á adesión do home á terra en xeral e á sua própria terra en particular. Nós non estamos, señorías, por que o noso país siga emigrando, e se non pomos un remedio eficaz neste momento, a emigración será a solución para esta catástrofe e unha nova desvinculación do home respeito da sua terra. Moitos de vostedes están aterrecidos co fenómeno da imigración dos paises do Terceiro Mundo, e eu pido-lles que consideren que debemos comezar polo noso próprio país a conseguir que a xente non teña que emigrar.

Vaiamos pois ás medidas que propoñemos. Para nós é esencial que se promulgue un decreto de medidas urxentes que contemple a cobertura económica sen paliativos de nengunha clase durante todo o tempo que duren as consecuéncias da catástrofe para mariscadores, mariñeiros, para os comercializadores e a acuicultura; exención de pagos á Seguridade Social e outros impostos do Estado; moratória de créditos; campaña de imaxe para os productos que están vinculados ao noso mar ou tamén para aquela xente que vive do turismo e que sofrerá portanto un duro golpe; actuar, señorías, en definitiva, como un Estado responsábel cos seus cidadáns, un Estado que ten que actuar non como actuou outras veces, con intransixéncia, non somente a respeito das suas responsabilidades, se non tamén respeito ao FIDAC, á compañía aseguradora e ao amparo a todos os afectados que vaian tamén pola via penal.

O segundo xeito para nós esencial, e asi o pudemos comprobar no diálogo con todos os afectados e con todas as confrarias de pescadores, á marxe da cor política, cos viciños e coas asembleas que fixemos, é que se analise o estado do ecosistema mariño e a sua evolución e se faga un plano para a sua rexeneración e limpeza entre a Xunta de Galiza e o Governo do Estado, coa colaboración económica adecuada e a execución ao seu debido tempo. Se isto non se fai, señores, poderemos ser Ben-vido, Mr. Marshall neste momento, sobre todo para as épocas de Nadal, ao cal xa nos teñen acostumados todos estes desastres. Cando ven Nadal, se lles dá un aguinaldo aos indíxenas para que podan seguir subsistindo. Non crian que esta vez vai ser tan fácil esta solución. Vai haber que dar respostas definitivas e sobre todo a longo prazo, en fin, un terceiro paquete de medidas que esperamos mesmo sustanciar e concretar mellor na moción consecuéncia da interpelación de mañá onde se pide a prevención, o control, as medidas de seguridade dos meios técnicos e humanos adecuados, que é o que defendemos, e tamén a información a este Parlamento do Governo e a depuración das responsabilidades a que houbese lugar.

Vou acabando, señorías, co seguinte. Este é un impacto contra toda a sociedade galega; é un ataque á maior poténcia pesqueira da Unión Europea. Dunha vez por todas, o Governo do Estado ten que considerar este un problema que afecta ao Estado español e unha responsabilidade política própria. Non estamos ante un episódio tráxico, inexplicábel, fatal ou resignado. Temos que ser consecuentes aceitando as demandas das maiorias sociais afectadas, non convertendo-nos somente en Papa Noel para Nadal. Hoxe é un momento de urxéncia e eu pido-lles a todos vostedes que cando menos avoguen por votar os dous paquetes de medidas concretas aos que me referín. Tempo haberá xa esta semana e a próxima para debater profundamente e exixir o cumplimento de outras medidas de más longo alcance ás que desde entón nós non renunciamos no terreno da seguridade e do control do tráfico marítimo. Pensamos que estamos a tempo ainda de facer unha resolución común que podamos votar todos, e desde entón o Bloque Nacionalista Galego, responsabelmente, aceitará todo o que vaia polo camiño da concreción do real decreto de medidas urxentes, tal como nós e os afectados o pensamos, e o plano para recuperación da noso sistema ecolóxico, que é a garantía de futuro. De todos vostés espero unha posición favorabel a estas demandas, que son as demandas de Galiza neste momento.

Nada mais. Moitas grazas. (Aplausos.)

A señora PRESIDENTA: Moitas grazas, señor Rodríguez.

En nome do Grupo Parlamentário Popular, señora Sainz.

A señora SAINZ GARCÍA: Moitas grazas, señora presidenta.

(...) Quero tamén indicar que o Grupo Popular pretendeu chegar, señorías, a un acordo cos dous grupos proferintes de as duas proposicións non de lei, pero non foi posíbel pola intransixéncia do Grupo Socialista. (Protestas.) Consideren que cando o Grupo Popular aceitou esta mañá modificar á unha de a tarde a orde do dia para que se pudese ver unha proposición non de lei de vostedes, non foron capaces de aceitar a demora en un tempo pequeno na apresentación dunhas emendas do Grupo Popular. Esa é a resposta de vostedes á cortesía e ao espírito aberto do Grupo Popular. (Aplausos.-Protestas.) Pero como ao noso grupo só lle move dar de verdade solución aos problemas causados e contribuir a mellorar a seguridde, oferece agora unha transaccional á proposizón non de lei do Bloque Nacionalista Galego, aberto -hai que dicé-lo - tamén desde o primeiro momento ao diálogo, na que se incluen 13 pontos (...)

(...) e o que pido, señorías, ás diputadas e diputados galegos do Partido Socialista, que non foron capaces de subir a esta tribuna (Protestas.), é que en todo caso apoien a iniciativa transaccional se o Bloque Nacionalista Galego a aceita, porque sempre estivo aberto ao diálogo. (...)
(...)

O señor RODRÍGUEZ SÁNCHEZ: Si, señora presidenta. Aceitamos o conteúdo da emenda in voce formulada pola porta-voz do Grupo Parlamentário Popular á nosa proposición non de lei; unha emenda transaccional que recolle substáncialmente os xeitos básicos da nosa proposición non de lei e os pontos que considerábamos incuestionabeis. Facemo-lo nese sentido. Nada máis. Moitas gracias.

A señora PRESIDENTA: Moitas grazas, señor Rodríguez.

Entendo que o que se vai a someter a votación é este texto en substituición da iniciativa do Grupo Parlamentário Mixto e supoño que o Grupo Parlamentário Popular retira o sua iniciativa.

A señora SAINZ GARCÍA: Efectivamente, señora presidenta, o Grupo Parlamentário Popular retira o sua iniciativa e agradece o voto favorabel do Bloque Nacionalista Galego.

A señora PRESIDENTA: Gracias, señora Sainz. En primeiro lugar, sometemos a votación nos seus próprios termos a proposición non de lei do Grupo Parlamentário Socialista relativa á elaboración dun plano de medidas extraordinárias ou urxentes para a atención dos sectores sociais da Comunidade Autónoma de Galicia que resulten perxudicados polo accidente do buque-tanque Prestige, a rexeneración e recuperación das costas afectadas, asi como para a prevención futura de sinistros de similar natureza.

Comeza a votación. (Pausa.)

Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos emitidos, 293; a favor, 119; en contra, 155; abstecións, 19.

A señora PRESIDENTA: Fica rexeitada. Sometemos a votación a proposizón non de lei do Grupo Parlamentário Mixto, relativa ao sinistro do Prestige na costa galega, nos termos derivados do debate e da emenda transaccional de substituición que foi proposta polo Grupo Parlamentário Popular e aceitada polo diputado señor Rodríguez, do Grupo Parlamentário Mixto. Comeza a votación. (Pausa.)

Efectuada a votación, deu o seguinte resultado: votos emitidos, 292; a favor, 292